Slikarstvo suptilne likovne inteligencije

Crna Gora, taj neobičan, čudesan, raznovrstan i maštovit prostor, svojom inspirativnošću permanentno nas likovno veseli i iznenađuje.

Takvu radost osjećamo kada smo u prilici da doživimo i spoznamo novu, svježu, čednu i, prije svega, nadahnutu i kreativnu likovnu vrijednost, kakva nam se iskazuje u djelu i na slikama Aldemara Ibrahimovića.

Ono što se odmah može vidjeti je njegovo temeljito likovno obrazovanje. On ga izdašno koristi i, u spoju sa vidljivim talentom, ostvaruje neobične likovne vizije, pune raskošne lirske osjećajnosti i neskrivenog sentimenta kada se opredjeljuje za bilo koju od njemu interesantnih tematskih grupacija. Polazi od vidljivog, prepoznatljivog, realnog i tu vizuelnu činjenicu lagano i sigurno oplemenjuje i likovno transportuje u jasan i nedvosmislen kreativni doživljaj. Takvi su svi njegovi radovi. On ne kalkuliše niti improvizuje, već tu ideju jasno i nenametljivo iskazuje, stvarajući raspone koji nas vezuju za motiv.

Bilo da ga ponese lirski likovni zanos ili u njemu naslutimo želju što negdje u dubini “tinja”, to je prisutna, ali još nenaglašena metafizička osjećajnost koja se da naslutiti samo na nekim radovima. To je činjenica koja nas upozorava da je ovaj slikar još u fazi kada temeljito istražuje, gradi i nadgrađuje, kada ga raznovrsni likovni problemi još iskreno zanimaju i “muče” i kada će, sigurni smo, poći u nove likovne avanture.

On za to ima sve preduslove i već ostvarenu likovnu bazu na kojoj je lako graditi i dograđivati. Aldemar posjeduje takav likovni temperament koji je sazdan od mira, analitičnosti i znatiželje. Ovu autentičnu likovnu pojavu mogli bismo prema tematskim preokupacijama i značajnim ostvarenjima lakše pratiti, ali taj interes mora uvijek imati na umu onu Ibrahimovićevu jasnu namjeru da iz teme izvuče prepoznatljiv likovni razlog, da ga definiše i vrednuje kompoziciono, analitički, koloristički, tonski i strukturalno, a kod portreta i psihološki. Kada sve to imamo u vidu lakše nam je razumjeti njegov put i nastojanja.

Prateći njegov razvoj uočavamo, već od prve samostalne izložbe, nekoliko likovno tematskih preokupacija koje se mogu svesti na prostorna i figurativna interesovanja. Prostorom se dvostruko zaokuplja. Privlači ga, rekli bismo, u ovoj ranoj fazi urbani pejzaž i krajolik, a figurama daje ono već prisutno, simboličko metafizičko značenje, uključujući ih u urbani prostor. Postepeno napušta vezivanje figure i prostora, a taj metafizički spoj dobija postepeno drugačije značenje. Prilazeći motivu bez predrasuda i, rekli bismo, jednostavno i čedno, ne forsirajući njegovu likovnu i suštinsku logiku, Ibrahimović lagano ostvaruje kreativne namjere i to čini sa posebnim uvažavanjem sadržaja, ugrađujući u njega lični odnos prema motivu. Ne osjeća se, na ovim slikama, da je bilo koji elemenat isforsiran, nego je jednostavno nastao tako što ga autor osjeća, poštuje i voli, a likovni mu je postupak samo sredstvo da to svoje oduševljenje na takav način iskaže. Kod Ibrahimovića se uočava da su tema-motiv na njegovim slikama veoma značajan impuls koji ga u realizaciji značajno ponese, ali mu nikada ne poremete osnovnu likovnu logiku i namjeru. Kod ovog autora je snažno vezivanje za sadržaj iz koga sa lakoćom iznese njen realni smisao, naglasi atmosferu i ostvari duboki subjektivni odnos prema svim onim elementima koji čine cjelovitost, a prije svega, umjetnički ugođaj. Među slikama koje zaslužuju posebnu pažnju spadaju “Motiv iz Sarajeva”’ i “Krovovi”, jer nas je ovim radovima Aldemar upozorio na nove mogućnosti, jer se on ovdje kreće u sferi dekirikovske metafizičke osjećajnosti. Tu osjećajnost pokazao je autor u jednoj malenoj slici “Motiv sa Hvara” (1991) gdje ga možemo doživjeti kao suptilnog mediteranskog opservatora.

Sigurno da bi temeljitijom i dubljom analizom upozorili na mnoge likovne vrijednosti ove faze Aldemarovog slikarstva, ali željeli smo da napomenemo da je on, u gore spomenutim radovima, uspio da jasno likovno iskaže i materijalizuje teme i sadržaj.

Pored urbanih pejzaža Ibrahimović radi i predjele i portrete. U ovim radovima osjeća se snažna i sentimentalna veza sa motivom. Kod portreta to mu je prisutnije, jer je veza sa ličnošću primjetna. Nastoji, i to uspijeva, da iskaže sadržaj i karakter ličnosti, podcrta psihologiju i sve ono značajno i bitno za motiv. Uspijeva da donese i ličan odnos prema osobi koju portretira, unoseći u sliku, pored realiteta motiva, i lični, sentimentalni, plemeniti odnos, ljubav i karakter. Svu tu cjelovitost ljudske i kreativne snage pokazao je na slici “Portret majke” (1989), a i ostali portreti pokazuju slične karakteristike.

Kada u čitavom dosadašnjem stvaralaštvu Aldemara Ibrahimovića razmišljamo o njegovim krajolicima možemo uočiti da se kod njega može višestruko doživljavati. Ako izuzmemo urbani pejzaž, o kome smo već nešto rekli, onda bi se, sa čisto stručnog aspekta moglo govoriti o više ikonografskih varijanti ove teme. Sigurno da su najbliži oni koje mi osjećamo kao lirske gdje je više naglašena poetičnost, a ima i onih koji nam donose određene monumentalne karakteristike sa diskretno prisutnom herojskom, a ponegdje i istorijskom notom.

Slikarstvo Aldemara Ibrahimovića oslanja se na osluškivanje vlastite kreativne motivacije i sigurno će u daljem razvoju uvijek biti prisutna i odlučujuća lična, suptilna likovna inteligencija.

Milan Coko Marović (1993)