Metafizička bajka zaustavljenog vremena

“U jeziku postoji nekakva skrivena alegorija koja ne izaziva čuđenje zato što je uobičajena, ali postaje neuobičajena kada se prenosi u vizuelnu sliku, tako da nas dovodi dotle da ne verujemo svojim očima… od bajke se traži da bude neverovatna!”

Analitičko posmatranje svijeta kao doživljenog i iskustvenog fenomena u umjetnosti rezultiralo je njegovim likovnim preoblikovanjem koje se javilo kao otpor fotografskoj percepciji u korist “okretanja unutrašnjoj psihičkoj realnosti”. U tom domenu možemo tražiti stvaralačku poetiku slikara Aldemara Ibrahimovića koji inspiraciju nalazi u “slikama zavičaja” na kojima koegzistiraju u jedinstvene duhovne i vizuelne cjeline urbani i pastoralni ambijenti. Njegovo slikarstvo karakteriše istančan likovni senzibilitet, jasna intelektualna dorečenost i poetski rafinman. Ove odrednice zapravo definišu likovno djelo u kojem je ostvaren harmoničan spoj racionalnog – misaonog i romantičnog – čulnog modernizma, koji se manifestuje u mentalnom, plastičnom i pikturalnom vitalizmu njegovog slikarstva.

Aldemarovim slikama nije potreban kôd čitanja ili tumačenje poruke koju one nose. Motivska čitljivost je jasna, međutim, tekstualna interpretacija je kompleksna i pokazuje intencije umjetnika ka samosvojnom likovnom izrazu, koji se ispoljava u redukovanju i apstrahovanju jedne pomjerene stvarnosti. Likovno-jezičke korjene ovog slikarstva nalazimo u kubizmu i njegovoj optičkoj predstavi realnosti. Zapravo, riječ je o kubističkom realizmu Šilera i Ditmuta koji prepoznatljivu urbanu arhitekturu shematizuju unutar formalnog geometrijskog vokabulara. Težeći da dublje prodre u bit prirode i urbanog svijeta kao jedinstvenog egzistencijalnog prostora u kojem živi savremeni čovjek, Aldemar narušava klasičnu koncepciju slike unoseći u nju forme apstraktnog geometrizma i apsurdna kompozicijska rješenja metafizičkog slikarstva.

Njegovi radovi definisani su arhitektonskom konstrukcijom prostora i razlaganjem jednog ili više slikarskih događaja u odvojene fragmenate ili epizode koje na okupu drže unutrašnja energetska stanja i vizuelna harmoničnost. On polazi od analitičkog pristupa stvarnosti ka likovnom sintetizmu, što je iniciralo da pojedini oblici sublimiraju samorječivosti apstraktnih sadržaja.

Ritam figuracija odvija se na površini platna sukcesivnim redanjem asocijativnih i realnih elemenata. Prostor slike je zatvoren, a oblici postavljeni frontalizovano u jednobraznom planu, što kompoziciji daje čvrstinu i uravnoteženost. Statičnost i zaustavljeno vrijeme u određenom prostoru iniciraju klasični, odmjeren pristup čistoti forme, pojednostavljenju crteža, pikturalnoj zasićenosti, stišanoj atmosferi, irealnoj svjetlosti.

U kompozicijski prečišćenom akcesoriju sastavljenom od memorijskih i perceptivnih inserata, sve je logično i precizno postavljeno, poput kolaža na kojima se povezuju urbani objekti, seoske kućice, vedute gradova, ulice, livade, dvorišta, prozori, vrata, brda, oblaci, ljudske figure… Čovjek, najčešće kao izolovana jedinka, predstavlja jedan od atributa koji udahnjuju život i osmišljavaju ambijentalnu “pustoš”. On se javlja kao silueta bez identifikacionog određenja, ili maniristička figura okrenuta leđima – simboli alijenacije koja je ušla u sve pore savremenog društva. Njegovo prisustvo podsjeća na istočnjačko pozorište sjenki u čijoj nestvarnosti se krije suptilna esencija čovjekovog duhovnog i tjelesnog bića.

Na Aldemarovim slikama ništa nije prepušteno slučajnosti. Podsticajna misao se iskristalisala i pokrenula nove misaone procese koji se reflektuju u formalizaciji kompozicije koja samo na prvi pogled emanira hladnoću, uravnoteženost i mir. Snaga boje u sazvučjima čistih harmonija žute, zelene i bijele i njihova ınterkomunikacıja sa crvenim, plavim, ljubičastim i crnim partijama, stvara hromatske orkestracije koje ovım slikama daju notu poetske topline. Oblaci i razigrane forme, koji slobodno lebde prostorom slike, takođe doprinose njenoj dekorativnosti i sanjarskom širenju umjetnikovih osjećanja. To su znakovi koji posjeduju dozu plastične samostalnosti, i koji se diskretno udaljavaju od osnovnog predmetnog polazišta.

Slike Aldemara Ibrahimovića podsjećaju na metafizičku bajku nastalu u tišini jednog zaustavljenog vremena. One su ishodište duhovne slikovitosti i romantičnih stanja umjetnika duboko vezanog za zavičaj, jer, kao što reče Ivo Andrić: „Na početku svih staza i puteva, u osnovi same misli o njima, stoji oštro i neizbrisivo urezana staza kojom sam prvi put prohodao”. On pripada crnogorskim umjetnicima koji posebnim likovnim rafinmanom modernog vokabulara svoje čulne i spiritualne senzacije ugrađuju u poetiku specifičnog ambijentalnog prostora.

Ljiljana Zeković, istoričarka umjetnosti Cetinje, novembar, 2009.