Autorska poetika

Slikarstvo Aldemara Ibrahimovića je kritika do sada karakterizirala kao slikarstvo lirskog pejzaža iznimno koloristički aktiviranog, u kojemu se umjetnik stalno vraća motivima crno orskog pejzaža, ali i motivu tzv. urbanog pejzaža s posebnim ikonografskim obilježjima.

Na tradiciji tzv. kolorističko-poetskog realizma i kolorističkog intimizma, Aldemar Ibrahimović uspostavlja složene stilsko-poetičke veze i s modernim francuskim figurativnim slikarstvom prve četvrtine 20. stoljeća, ali i ikonografijom grada koja se po prvi puta javlja kao dominantan motiv u njemačkom slikarstvu Nove stvarnosti (Neue Sachlichkeit), s kraja dvadesetih godina prošlog stoljeća.

Ibrahimović, također, zatvara puni krug s tradicijom našeg modernog kolorističkog realizma: motivi ranjenog i u životu zaustavljenog grada javljaju se 1950. godine u ciklusu Ede Murtića iz Zadra, u kojemu je potresno prikazan diskontinuitet urbanog prostora i vremena ratom opustošenog i razrušenog grada, dok, s druge strane, Edu Murtića i Ibrahimovića u prenošenju kolorističkih kodova kroz vrijeme spaja još jedno veliko ime modernog pejzažnog kolorizma: Petar Dobrović!

Murtić je pohađao Majstorsku radionicu kod Dobrovića u Beogradu 1940-41. godine, dok ga Ibrahimović koloristički nasljeđuje iz “druge ruke”, ali u tim pejzažima postoji koloristička vatra koja ukazuje na mediteranske, južne, morske koordinate i ishodišta.

Taj ponekad ranjeni, traumatizirani i fragmentirani urbani pejzaž kod Ibrahimovića ukazuje na dublje i dugotrajnije psiho-emotivne lomove cijelog ovog našeg šireg prostora; od nužnosti odlaska iz zavičaja u daleki svijet iz egzistencionalnih razloga, ratom opustošene regije, kao i svake druge vrste diskontinuiteta u bilježenju i čuvanju povijesti cijele regije.

Ibrahimović sliku gradi u mnogo planova, rezanih i sastavljenih poput kazališnih kulisa, koji podsjećaju na ponovno uspostavljanje sjećanja nakon nekog velikog šoka i stresa u kojemu je kontinuitet osobne, kulturološke i povijesne memorije bio prekinut, s ljudima koji više sliče na lutke marionete, sjene i duhove, kao da nemaju nikakve moći djelovati na svoju sadašnjost i budućnost. Pa i ako s njegovih slika često struji sumoran osjećaj izgubljenosti ili zaustavljanja u vremenu i prostoru, Ibrahimovićev je urbani pejzaž istovremeno duboko sjetan, melankoličan i bez trunke depresivnih tonova. U novijim se slikama sve više javljaju jaki žuti tonovi i duboke ljubičaste, plave i zelene nijanse koje signaliziraju svojevrsno metaforičko liječenje bojom, uz sve veći zaokret prema oblikovanju planova i fragmenata na slici u tradiciji lirske apstrakcije.

Bez sumnje duboko kontemplativan i emotivan slikar, Aldemar Ibrahimović, stvorio je iznimno samosvojnu slikarsku dionicu, koja je prerasla sve navedene modernističke stilske utjecaje i postala prepoznatljivom i originalnom autorskom poetikom.

Iva Körbler Zagreb, septembar 2012.