Pejzaž kao povod

Aldemar Ibrahimović je do sada bio registrovan kao pejzažista. Pejzaž mu je i dalje tematsko opredjeljenje. Ali samo kao povod, jer pored prepoznatljivosti i impresije, što mu služi kao polazna stanica, vizure se smještaju i raspoređuju naprijed, dobijaju novi red i kolorističke vrijednosti. Negdje su to svedeni znakovi i alegorijski preobražaji, a negdje sušta ljepota neutralnosti. Ovakav koncept je, u suštini, lirskorefleksivni doživljaj, a u likovnom nastojanju nadgradnja (ili razgradnja) i oplemenjivanje puke impresije. Slikar potencira tvoračku komponentu svog „zanata“ i, sučeljen sa tom obavezom, otvoreno prezentira sopstvenu misao.

U razgradnji i prekomponovanju krajolika ili vizija, Ibrahimović ne ostavlja šavove, već potenciranjem detalja, akcentiranjem njihove suštastvenosti, usmjerava kretanje površinom slike. Nameće pravo na svoj izbor, koji je, iako koloristički i kompoziciono subjektivan, prepoznatljiv preko neizbježnog detalja. Tako dolazi do specifične „analize“ u kojoj više ništa nije isto, ali je očıgledno, sažeto u znakovnim plohama i novoj konstrukciji. Ta rafinirana kompleksnost Aldemarovih slika posljednje dvije godine, nije samo spas od konvencionalne prezentacije „vječite teme“; ona je, zapravo, više njena globalizacija preko čitljivog likovnog pisma.

Ovako osmišljen crnogorski prostor, ili uopšte prostor, nije samo Ibrahimovićevo bježanje od impresije (ima i jednostavnijih načina za to), kojoj u crnogorskoj umjetnosti prinosi žrtvu većina slikara, od početnika i laika do stvaralaca najstarijih generacija. Aldemar otvoreno razbija tradicionalističke sheme i prerasporedom i kombinovanjem, ali samo u svrhu likovne potrebe, čini zadovoljstvo i poklonicima pejzaža i ljubiteljima umjetnosti. Zato, ne samo svaka njegova nova izložba. već i pojedinačna slika, probuđuje interes, jer, u suštini, svaka će značiti korak dalje od začaranog kruga pukih impresija.

Mladen Lompar Cetinje, maj 1999.