Smirenost sadržaja i kolorita

Istražujući, slikari su obilazili velike likovne centre, muzeje i izložbe u njima, znatiželjno i sumnjičavo proučavali način rada popularnih stvaralaca, a onda se često “sklanjali” u manja mjesta, dobrovoljno ili iz nužde, tražeći mir ili skromniji život, i tamo stvarali likovnim jezikom svoj likovni svijet. Ako su se “sklanjali” u zavičaj, prirastao srcu, i uz to živopisan, utoliko bolje, dragi pejzaži će se naći na platnima i na specifičan način uticati na opredjeljenja i rukopis umjetnika. To se osjeća i u radu Aldemara Ibrahimovića koji je nastavnik u Rožajama i koji dirljivo osjeća “svježu” i “čednu” ljepotu rodnoga kraja.

Ibrahimović je roden 1962. Završio je Akademiju likovnih umjetnosti u Sarajevu 1986, u klasi profesora Radoslava Tadića.Izlagao je više puta samostalno, ali u Podgorici do sada samo na izložbama ULUCG-a. Sada je izložio 30 radova koji otkrivaju njegove mogućnosti, težnje i domete, i “likovni temperament sazdan od mira, analitičnosti i znatiželje”, kako kaže Milan Marović.

Izložene slike se mogu podijeliti u tri cjeline. Prvu sačinjavaju radovi nastali u godinama po završetku studija: “Krovovi”, “Stjenoviti pejzaži”, “Portret majke”…

U njima se osjeća uticaj “dobre škole”, ali i koncetrisanost i cjelovitost izraza. SuprotstavIjanjem vertikalnih i horizontalnih površina, smirenih i dobro složenih toplih boja, Ibrahimović u “Krovovima” gradi dopadljive i stabilne kompozicije. Iz tog perioda je i “Portret majke” – neposredan, jednostavan i upečatljiv. I u slici “Kijevski vokzal” na kraju ovog perioda, koja je dobra figuralna kompozicija, baš tom jednostavnošću postiže čvrstinu i cjelovitost.

Drugu grupu, koja je to i hronološki, sačinjavaju platna sa seoskim motivima: “Pastir”, “Stado”, “Breze”… Kao da se prepustio neposrednom, idiličnom doživljaju prirode, Ibrahimović je zapostavio stvaralačku doradu i osmišljavanje viđenog i naslikao nekoliko realističkih, razvučenih, prevelikih i nekonsekventnih slika koje odudaraju od kvaliteta i pretenzija ostalih.

Treću grupu čine pejzaži iz zavičaja u kojima nastoji da sintetizuje viđeno, da se odupre čaroliji velikih prostora nedirnute prirode, da zgusne likovnı ızraz i učini upečatljivijom emotivnost doživljaja. Radi ih klasičnim, vidljivim namazom, nerijetko zapostavljajući perspektivu radi veće izražajnosti svijetlog, donekle lirskog kolorita: “Zimski dan”, “Okutnjice”, “Podne”… To su najnoviji Ibrahimovićevi radovi, koji bi mogli postati dugoročnije opredjeljenje slikarevo, jer se tako koncipiran izraz, uz nesumnjivo solidno likovno obrazovanje, može osavremenjavati i usavršavati, graditi prepoznatljivijim ličnim rukopisom, te produbljeno osmišljavati. Utoliko prije, što je ovaj slikar, kako u predgovoru dobrog kataloga ističe M.Marović, “još u fazi kada temeljito istražuje, gradi i nadgrađuje, kada ga raznovrsni likovni problemi još iskreno zanimaju i muče”.

Aldemar Ibrahimović ima strpljenja, upornosti i znanja, da se bori sa nepogodnostima, koje sada prate stvaralaštvo, i da stvara i sazrijeva do novih rezultata.

Olga Perović Monitor, 25. jun 1999.